Co się wydarzyło
W niedzielę 4 sierpnia 1577 roku nad Suffolk przeszła gwałtowna burza. Według broszury Abrahama Fleminga „A Straunge and Terrible Wunder” podczas nabożeństwa w kościele Najświętszej Marii Panny w Bungay, wśród błyskawic i grzmotów, pojawił się czarny pies – „albo diabeł w takiej postaci”. Przebiegł nawą między modlącymi się ludźmi i dwóm klęczącym skręcił karki, a innego tak poparzył, że ten skurczył się „jak zaciągnięta sakiewka”. Tego samego dnia w oddalonym o kilkanaście kilometrów kościele Świętej Trójcy w Blythburgh pies miał wbiec do środka przy uderzeniu pioruna, zabić mężczyznę i chłopca, a iglica wieży runęła przez dach. Na północnych drzwiach kościoła w Blythburgh do dziś widać ciemne ślady, które miejscowi nazywają „odciskami palców diabła”. Pies zwany Black Shuck stał się symbolem Bungay – widnieje m.in. na wiatrowskazie na miejskim rynku.
Świadkowie
Wierni w kościołach w Bungay i Blythburgh; wydarzenia opisał londyński tłumacz i wydawca Abraham Fleming w broszurze z 1577 roku, a zniszczenia odnotowano też w lokalnych zapiskach.
Wyjaśnienia i hipotezy
Burza z 4 sierpnia 1577 roku i zniszczenia w obu kościołach są dobrze udokumentowane. Historycy sądzą, że ofiary zginęły od wyładowań atmosferycznych, a ślady na drzwiach to efekt uderzenia pioruna – niektórzy wspominają też o piorunie kulistym. Fleming pisał w Londynie na podstawie ustnych, przesadzonych relacji, a jego broszura była moralizatorskim „cudownym znakiem”. Czarny pies pochodzi z bogatego wschodnioangielskiego folkloru o upiornych psach zwanych Shuck (od staroangielskiego „scucca” – diabeł).
Sporne Istnieje prawdopodobne wyjaśnienie, ale część faktów wciąż budzi spory.
Źródła
- Walter Rye (ed.), The Norfolk Antiquarian Miscellany (Miller and Leavins, 1877)
- William A. Dutt, Highways & Byways in East Anglia (Macmillan, 1901)
Więcej: Wikipedia (en)