Co się wydarzyło
Glamis, rodowa siedziba hrabiów Strathmore, to dom dzieciństwa królowej matki Elżbiety i miejsce urodzin księżniczki Małgorzaty, a przy tym zamek, wokół którego narosło najwięcej szkockich legend o duchach. Najsłynniejsza zjawa to Szara (lub Biała) Dama, utożsamiana z Janet Douglas, lady Glamis. Oskarżona o otrucie męża i czary, została 17 lipca 1537 roku spalona na stosie w Edynburgu, a król Jakub V przejął zamek. Przewodnicy opowiadają, że w zamkowej kaplicy jedno miejsce jest zawsze zarezerwowane dla niej i nikt na nim nie siada. Drugi duch to XV-wieczny „hrabia Beardie”, który w szabat przysiągł grać w karty choćby z samym diabłem – nieznajomy gość przyjął wyzwanie, a hrabia ma odtąd grać do dnia sądu; nocami słychać podobno stukot kości i przekleństwa. Najbardziej mroczna jest opowieść o „potworze z Glamis” – zdeformowanym dziedzicu rodu, którego miano ukrywać w zamurowanej komnacie. Goście mieli kiedyś wywiesić ręczniki we wszystkich oknach i zobaczyć z zewnątrz, że kilku okien brakuje.
Świadkowie
Tradycja rodzinna i opowieści przewodników; część relacji o potworze pochodzi od kompozytorki Virginii Gabriel, która gościła w zamku w 1870 roku.
Wyjaśnienia i hipotezy
Egzekucja Janet Douglas jest faktem, ale historycy uważają proces za polityczny – Jakub V zawzięcie zwalczał ród Douglasów, a zarzuty czarów były wygodnym narzędziem. „Hrabiego Beardiego” utożsamia się różnie: z Aleksandrem Lyonem, 2. lordem Glamis, albo z Aleksandrem Lindsayem, 4. hrabią Crawford. Legenda o potworze nie ma potwierdzenia w dokumentach; popularna hipoteza łączy ją z dzieckiem rodu zmarłym wkrótce po urodzeniu w 1821 roku, ale to tylko domysł. Według krewnych rodziny ręczniki z okien zdejmowali po prostu gospodarze, by goście nie myszkowali po zamku.
Legenda Opowieść przekazywana przez pokolenia – nie da się jej potwierdzić ani obalić.
Źródła
- Mike Dash, The Monster of Glamis (Smithsonian Magazine, 2012)
- Martin Coventry – Glamis (Goblinshead)
Więcej: Wikipedia (pl) Wikipedia (en)