Co się wydarzyło
Kompleks około 60 budynków w lasach pod Beelitz zaczęto wznosić w 1898 roku jako sanatorium dla chorych na gruźlicę berlińskich robotników. Od I wojny światowej działał tu szpital wojskowy – w październiku i listopadzie 1916 roku leczył się w nim ranny nad Sommą kapral Adolf Hitler. W 1945 roku kompleks przejęła Armia Czerwona i aż do 1994 roku był to jeden z największych radzieckich szpitali wojskowych poza ZSRR; w 1990 roku trafił tu Erich Honecker. Po wyjeździe Rosjan większość budynków – chirurgia, oddział psychiatryczny, strzelnica – opustoszała. Ruiny pełne łuszczącej się farby, łóżek i sprzętu medycznego przyciągnęły fotografów, filmowców („Pianista”, „Walkiria”, „Lekarstwo na życie”) i poszukiwaczy duchów. Opowiadają oni o krokach w pustych salach, postaciach w oknach chirurgii, głosach i trzaskających drzwiach. Złej sławy dodały prawdziwe przestępstwa popełnione w okolicy w latach 90. i 2000. Część kompleksu odrestaurowano, a nad ruinami poprowadzono ścieżkę w koronach drzew.
Świadkowie
Eksploratorzy opuszczonych miejsc, fotografowie, uczestnicy nocnych wycieczek i ekipy programów paranormalnych.
Wyjaśnienia i hipotezy
Historia kompleksu jest dobrze udokumentowana i rzeczywiście naznaczona chorobą, śmiercią i wojną. Relacje o duchach pochodzą jednak głównie z nieformalnych nocnych wypraw do ruin, gdzie zmęczenie, ciemność i strach sprzyjają złudzeniom. Opuszczone budynki są niebezpieczne – grozi zawalenie stropów – dlatego wstęp jest dziś ograniczony do zorganizowanych wycieczek. Część kompleksu nadal działa jako klinika neurologiczna.
Legenda Opowieść przekazywana przez pokolenia – nie da się jej potwierdzić ani obalić.
Źródła
- Beelitz-Heilstätten (offizielle Website)
- Der Tagesspiegel – Ehemalige Heilstätten: Beelitz fürchtet neuen Gruseltourismus wegen Kinofilm
Więcej: Wikipedia (en)