Co się wydarzyło
Według mieszkańców Medveđy hajduk Arnold Paole (być może Arnaut Pavle) opowiadał, że kiedyś nękał go wampir, ale wyleczył się, jedząc ziemię z jego grobu. Około 1726 roku spadł z wozu z sianem i skręcił kark. Wkrótce cztery osoby skarżyły się, że je dręczy, i zmarły. Po czterdziestu dniach wieś otworzyła grób: ciało miało być świeże, z krwią w ustach i nowymi paznokciami. Przebito je kołkiem – zwłoki podobno jęknęły – i spalono. Zimą 1731 roku zaczęły się nowe zgony: w kilka tygodni zmarło kilkanaście osób. Najpierw przybył lekarz Glaser, a 7 stycznia 1732 roku komisja z chirurgiem Johannem Flückingerem ekshumowała siedemnaście ciał. Dwanaście uznano za będące w „stanie wampirycznym”; odcięto im głowy, spalono je, a prochy wrzucono do Zachodniej Morawy.
Świadkowie
Lekarz zakaźny Glaser, chirurg wojskowy Johann Flückinger, oficerowie i chirurdzy komisji z Belgradu oraz mieszkańcy wsi. Raport „Visum et Repertum” podpisano w Belgradzie 26 stycznia 1732 roku.
Wyjaśnienia i hipotezy
Dokument podpisany przez oficerów i lekarzy cesarskiej armii czytano w całej Europie jako „dowód” na istnienie wampirów; pisali o nim m.in. Augustin Calmet i autorzy traktatów naukowych. Dziś wiadomo, że opisane objawy – płynna krew, rumiana skóra, wzdęcie, „nowa” skóra i paznokcie – to normalne etapy rozkładu, zależne od pory roku i rodzaju gleby. Sam Glaser przypisywał zgony niedożywieniu i surowym postom, a nie zarazie czy upiorom.
Wyjaśnione Zjawisko ma szeroko przyjęte, przyziemne wyjaśnienie.
Źródła
- Johann Flückinger, Visum et Repertum (Belgrad, 26. Januar 1732), nach K. Hamberger, Mortuus non mordet – Paranormal.de
- Bericht des Contagions-Medicus Glaser (1731/1732), nach K. Hamberger, Mortuus non mordet – Paranormal.de
- Klaus Hamberger, Mortuus non mordet. Kommentierte Dokumentation zum Vampirismus 1689–1791 (Turia + Kant, 1992)
Więcej: Wikipedia (en)