Co się wydarzyło
Dom na plantacji w St. Francisville zbudował w 1796 roku generał David Bradford, uczestnik Rebelii Whiskey. Pracowali tu zniewoleni Afroamerykanie. W latach 20. XIX wieku na plantacji zmarli kolejno Sara Woodruff, córka Bradforda, i dwoje jej dzieci. Wokół tych śmierci wyrosła najsłynniejsza legenda domu: zniewolona kobieta imieniem Chloe, ukarana obcięciem ucha i nosząca zielony turban, miała upiec tort z dodatkiem trującego oleandra. Zginęły po nim pani domu i jej córki, a Chloe miała zostać powieszona przez innych niewolników. Jej postać w turbanie ma do dziś ukazywać się gościom. Inne opowieści mówią o lustrze, w którym uwięzione są dusze Sary i dzieci, i o Williamie Winterze, zastrzelonym na werandzie w 1871 roku, który ma wspinać się po schodach i padać na siedemnastym stopniu. Dom działa dziś jako pensjonat i organizuje nocne „wycieczki tajemnic”.
Świadkowie
Kolejni właściciele, goście pensjonatu i przewodnicy; jedną z pierwszych wzmianek o duchach zamieścił Clarence John Laughlin w książce „Ghosts Along the Mississippi” (1948).
Wyjaśnienia i hipotezy
Dokumenty nie potwierdzają legendy: w spisach nie ma zniewolonej kobiety o imieniu Chloe, Sara Woodruff i dwoje jej dzieci zmarli na żółtą febrę, a córka Mary Octavia dożyła dorosłości. Jedynym potwierdzonym zabójstwem w historii domu jest śmierć Williama Wintera w 1871 roku. Historyczka Tiya Miles zwraca uwagę, że opowieści o duchach zastępują tu prawdziwą historię zniewolonych ludzi i często ją zniekształcają. Sława domu to w dużej mierze efekt turystyki grozy rozwijanej od lat 50. XX wieku.
Legenda Opowieść przekazywana przez pokolenia – nie da się jej potwierdzić ani obalić.
Źródła
- Clarence John Laughlin, Ghosts Along the Mississippi (Charles Scribner's Sons, 1948)
- Joe Nickell, Haunted Plantation (Skeptical Inquirer, 2003)
- Benjamin D'Harlingue, On the Plantation with Ghosts: Antagonisms of Slavery Tourism (South Carolina Review, 2015)
- HMdb – The Myrtles Historical Marker
Więcej: Wikipedia (en)