Poltergeisty · Poltergeisty

Bębniarz z Tedworth

Kiedy
1661–1663 data z zapisów z epoki
Gdzie
Dom Johna Mompessona w Tedworth (dziś Tidworth), Wiltshire, Wielka Brytania
Ocena
Sporne

Gdy sędzia Mompesson zabrał bęben wędrownemu muzykantowi, w jego domu przez dwa lata nocami rozlegało się bębnienie, stuki i drapanie.

Pokaż na osi czasu

51,24°, -1,66° · przygaszone: inne zjawiska w promieniu 1500 km

Co się wydarzyło

Wiosną 1661 roku John Mompesson, właściciel ziemski z Tedworth w Wiltshire, doprowadził do zatrzymania wędrownego bębniarza Williama Drury’ego, który zbierał datki na podstawie fałszywego zezwolenia. Bęben skonfiskowano i oddano Mompessonowi. Wkrótce w jego domu zaczęło się nocne bębnienie, łomotanie w ściany i drapanie, a według późniejszych relacji także przesuwanie przedmiotów i podnoszenie się dziecięcych łóżek. Hałasy skupiały się w pokoju dzieci i trwały z przerwami do 1663 roku. Gdy Drury’ego za inne przewinienie zesłano za morze, niepokoje ustały – i wróciły, kiedy zdołał wrócić do Anglii, co tylko umocniło podejrzenia, że to on rzucił urok. W 1663 roku dom odwiedził duchowny Joseph Glanvill, który twierdził, że sam słyszał drapanie pod łóżkiem dziewczynek. Jego opis stał się jedną z najsłynniejszych opowieści o duchach XVII-wiecznej Anglii – czytał ją nawet Samuel Pepys.

Świadkowie

John Mompesson, jego rodzina, służba i liczni goście; duchowny Joseph Glanvill, który odwiedził dom w 1663 r. i opisał sprawę w „Saducismus Triumphatus” (1681).

Wyjaśnienia i hipotezy

Już w XVIII i XIX wieku sceptycy, m.in. Charles Mackay, uznawali sprawę za mistyfikację: hałasy mogli robić wspólnicy bębniarza albo służba, a podekscytowani domownicy i goście dopowiadali resztę. Krążyła pogłoska, że sam Mompesson przyznał się do wykrycia oszustwa, czemu jego syn później zaprzeczał. Glanvill, przekonany o realności czarów, wykorzystał opowieść jako argument przeciw „saduceuszom”, którzy nie wierzyli w duchy. Historycy traktują ją dziś jako wzorcową wczesną relację o poltergeiście, której nie da się już zweryfikować.

Sporne Istnieje prawdopodobne wyjaśnienie, ale część faktów wciąż budzi spory.

Źródła

  1. Joseph Glanvill, A Blow at Modern Sadducism … with the Relation of the Famed Disturbance at the House of M. Mompesson (London, 1668)
  2. Joseph Glanvill, Saducismus Triumphatus (London, 1681)
  3. Michael Hunter, New Light on the “Drummer of Tedworth”: Conflicting Narratives of Witchcraft in Restoration England (Historical Research, 2005)
  4. Psi Encyclopedia (Society for Psychical Research) – Drummer of Tedworth

Więcej: Wikipedia (en)