Co się wydarzyło
Hospicio Cabañas w Guadalajarze, dziś muzeum wpisane na listę UNESCO ze względu na architekturę i murale José Clemente Orozco, zbudowano z inicjatywy biskupa Juana Ruiza de Cabañasa, który objął diecezję w 1796 roku. Projekt przygotował architekt Manuel Tolsá, a budowa trwała do 1829 roku. Przez większość swojej historii gmach był przytułkiem dla sierot, starców i ubogich. Z miejscem wiążą się dwie legendy. Pierwsza mówi, że biskup, zbierając nocą porzucone dzieci, spotkał tajemniczą postać, która przepowiedziała, że jego dom dla ubogich zostanie zniszczony przez wojnę; gdy poznał, że rozmawia z diabłem, odmówił pokłonu za cenę ocalenia budynku. Rzeczywiście, w burzliwym XIX wieku hospicjum służyło jako koszary, więzienie i stajnia. Druga legenda dotyczy jednego z pierwszych zegarów w Guadalajarze, zainstalowanego w hospicjum. Zegar miał sam się zatrzymywać i ruszać, a opiekunowie zauważyli, że za każdym razem, gdy stawał, umierało któreś z dzieci. W 1952 roku zakonnice prowadzące sierociniec miały go usunąć.
Świadkowie
Tradycja ustna pracowników i wychowanków hospicjum, spisana m.in. przez Rubéna Rodrígueza w książkach „Si el Hospicio Cabañas hablara” i „El rostro oculto”.
Wyjaśnienia i hipotezy
Historia budowy i funkcji hospicjum jest dobrze znana; legendy o diable i o zegarze śmierci to tradycja ustna, której nie potwierdzają dokumenty. Przepowiednia diabła opowiada w gruncie rzeczy prawdziwe losy budynku, zajmowanego w czasie wojen przez wojsko. Opowieść o zegarze dobrze oddaje realia dawnych sierocińców, w których śmiertelność dzieci była wysoka – zegar stający przy każdej śmierci to raczej obraz pamięci o nich niż opis zdarzeń.
Legenda Opowieść przekazywana przez pokolenia – nie da się jej potwierdzić ani obalić.
Źródła
- El Informador – Omar Gómez, Leyendas populares (2010)
- Milenio – Monserrat Mauleón Lee, El Cabañas, sus niños, su reloj y una charla con el demonio (2013)
Więcej: Wikipedia (en)