Hegra (Mada'in Salih) – miasto ukaranego ludu

Co się wydarzyło

Hegra, nazywana też al-Hidżr lub Mada'in Salih („miasta Saliha”), to dawne miasto Nabatejczyków na północnym zachodzie Półwyspu Arabskiego, drugie po Petrze. Między I wiekiem p.n.e. a I wiekiem n.e. wykuto tu w piaskowcowych skałach ponad sto monumentalnych grobowców z bogato zdobionymi fasadami; największy, Qasr al-Farid („Samotny Zamek”), ma ponad dwadzieścia metrów wysokości. W tradycji muzułmańskiej miejsce wiąże się z ludem Samud, o którym wielokrotnie mówi Koran. Samudejczycy, mieszkający w domach wykutych w skałach, odrzucili wezwanie proroka Saliha do porzucenia bałwochwalstwa i zabili cudowną wielbłądzicę, za co Bóg ukarał ich trzęsieniem ziemi i gromem. Według tradycji prorok Mahomet, przechodząc tędy w 630 roku w czasie wyprawy na Tabuk, polecił towarzyszom nie wchodzić do domów ukaranego ludu inaczej niż z płaczem. Z tego powodu Hegra przez wieki uchodziła za miejsce przeklęte i omijane, a władze, które chcą rozwijać tu turystykę, musiały zmierzyć się z tym wizerunkiem. W 2008 roku Hegrę wpisano na listę UNESCO jako pierwszy zabytek Arabii Saudyjskiej.

Świadkowie

Tradycja muzułmańska (Koran, hadisy); miejscowi mieszkańcy i podróżni na przestrzeni wieków.

Wyjaśnienia i hipotezy

Archeolodzy datują grobowce Hegry na czasy nabatejskie, a lud Samud jest znany także z inskrypcji asyryjskich i późniejszych źródeł – utożsamienie ruin z miejscem kary Samudejczyków to tradycja religijna, nie wynik badań. „Klątwa” Hegry nie dotyczy zjawisk nadprzyrodzonych, lecz religijnego nakazu, by traktować to miejsce jako przestrogę. Dla wielu wierzących pozostaje ono miejscem, które odwiedza się z pokorą; otwarcie dla turystów spotkało się z różnymi reakcjami.

Legenda Opowieść przekazywana przez pokolenia – nie da się jej potwierdzić ani obalić.

Źródła

Więcej: Wikipedia (pl) Wikipedia (en)